Meteo

Loop je gisteren in het zonnetje door de straat in goed vertrouwen dat vandaag nog beter wordt, rijden Gert en ik vanmorgen door veel te diepe plassen naar Texel om toch nog een stukje van het DBA-weekeinde mee te maken. Het werk is al gedaan: Grote Kruisbek, Struikrietzanger en Bergfluiter liggen voor het oprapen.

Alleen is de voorspelling niet heel betrouwbaar. Een half uurtje nadat we van de eerste boot -met daarop een lading vogelaars waaronder Maria van Antwerpen- afkomen begint de regen. En de wind neemt toe naar kracht zeven. Dan vliegt er niks op het land, en het Stormvogeltje waarop we met een man of veertig vanachter een windscherm van een strandtent wachten, komt ook niet. Gelukkig pikken we nog een langs vliegende IJsduiker op, maar dat is het dan ook wel.

Net na de middag besluiten we om er maar een eind aan te breien. Er staan twaalf foto's op mijn camera. Niet wat ik gewend ben. Een Pontische Meeuw en een Rosse Grutto zijn niet de trofeeën waarop ik had gehoopt. Maar soms is het niet anders.

Effe Gauw

Achterin de middag zie ik de melding van Bert Meijer: twee Zilverplevieren in de Groene Jonker. Leuk, want dit is zo'n soort die steeds in onze regio komt als ik er niet ben. En dan nog de "piep" van Jeroen de Bruijn: Eider op de plas in Woerden. Niet nieuw, maar wel bijzonder zo ver in het binnenland.

Mijn auto staat bij toeval bij het station in Woerden aan de kant van de plas, waarvandaan je makkelijk naar de Jonker kunt rijden. Dus een korte stop bij de Natuurplas Breeveld waar de Eider op een metertje of twintig poetsend voor mij langs zwemt.

Door naar de Jonker waar ik de Zilverplevieren ontdek in een groep Kieviten. Net als ik mijn camera wil richten gaat de groep de lucht in, en komt ook niet meer terug. Gelukkig heb ik de (wegvlieg-)foto nog.

De vogels in de Groene Jonker zijn allemaal wat vliegerig, vind ik. Ik schat een paar honderd Wintertalingen vliegen heen en weer over de alom aanwezige Smienten, Slob- en Krakeenden. Ook de Grote Zilverreiger neemt schreeuwend de zwarte benen als ik aankom wandelen.

Maasvlakte 2

Een vreemde week, een vreemde dag. In de ochtend dragen we de dochter van vrienden naar de laatste rustplaats, in de middag werk ik en in de avond rijd ik met Gert Vonk opnieuw naar de Maasvlakte. We kunnen nog ruim voor het donker de Raddes Boszanger bekijken die zich verschuilt in hele kleine polletjes op de dijk van de Tweede Maasvlakte. Absurde dag.

We treffen Rick Schonewille, Maartje en Pieter Doorn, Max van Waasdijk en nog een stuk of twintig vogelaars. De meeste dus al voor de derde keer deze week..... We schuifelen achter de tweede soort Boszanger aan die van plant naar plant hupt, en ons steeds versteld doet staan van de verdwijntruc. Met hoge ISO-waarden lukt het een paar goede foto's te maken, en nog veel meer opnames met scherpe grassprietjes en een veeg van de vogel.

Het is weer een nieuwe soort op mijn levenslijst, de zesde in de maand september. En dan moet de echte najaarstrek nog goed op gang komen......

Hoppa!

Na de weekeindboodschappen en wat huiselijke klussen is de Noordse Boszanger nog niet boven water, jammer, want ik wil graag nog een foto van dat beest maken. Ik houd de meldingen dus scherp in de gaten.

Dan verschijnt de Hop in Katwijk: een altijd prachtige vogel die maar zelden in Nederland komt, en nu is er één in het zonnetje te doen. Ik pak mijn camera en haal Gert op. Onderweg volgen we de meldingen en zien een foto van Fred Klootwijk verschijnen, een mooie foto. We bellen Fred voor de precieze locatie. Hij laat in dat gesprek niet na om aan te geven dat een betere foto maken vrijwel niet mogelijk is. En hij komt terug naar de plek om ons falen te aanschouwen. Zo hebben we dus twee hoofdrolspelers: Fred, en een Hop.

Als we aankomen is het gelijk gezellig: Peter, Robert en Frank van der Meer zijn er, en ook Kiekjesdief Wim van Yperen. Door een hek zien we de Hop rupsen vangen waarbij hij af en toe de kuif parmantig opsteekt. Wat een prachtbeest!

Als de zuiderling opvliegt en in een wijkje gaat zitten, praat ik nog wat na waarbij Fred nog eens wijst op zijn foto. Ook behandelt hij (denk ik) de zere knie van Wim. Een boeiend stel samen.......

De jongeman weet het nou wel.... Fred is nog steeds trots op zijn foto.

Amateur fotograaf, vogelaar en ...... ja, wat eigenlijk?

Gert en ik voegen ons nog even bij de groep aan de andere kant van de weg, op een grasveldje middenin een woonwijk waarvan de bewoners -die met dit weer ook lekker buiten zijn- wat verwonderd kijken naar de groep vogelaars. De vogel duikt een tuin in, hobbelt wat rond, vangt een paar rupsen en vliegt tenslotte een boom in. Op dat moment volgen we het dier al een uur of drie, en het wordt dus tijd om de aardappels op te gaan zetten.

Een kleine vijfhonderd foto's heb ik op de camera. Nu maar even zien of ik Fred naar de kroon kan steken.... In elk geval heb ik een filmpje van een Hop die een rups opeet, en ook nog een foto van een Buizerd!

Uniek gevalletje

"Ben je toch aan het twitchen geslagen, Paul?' De vraag van Pascal Wink vlak naast de Hondsbossche Zeewering bij Camperduin tovert een lach op het gezicht van Gert Vonk die bij mij in de auto zit. Blijkbaar is mijn imago nog onschuldig, wat betekent dat ik niet voor ieder bijzonder vogeltje alles laat vallen om 'm maar te gaan zien. Maar ja, de tripjes van de afgelopen week doen mij in elk geval anders geloven....

Gisteravond levert een item op het forum van Waarneming.nl een schok in vogelend Nederland op als een vermoedelijke Gekraagde Roodstaart een Rosse Waaierstaart blijkt te zijn. Die is nog nooit in Nederland gezien, en nu zit er één "twitchbaar" in de polder van Camperduin. Gelukkig heb ik mijn laatste afspraak van vandaag met een collega die zelf ook regelmatig op een telpost staat, en dus doen we professioneel snel zaken. In het begin van de middag pik ik Gert (die er zelfs onrustig van heeft geslapen....) op.

Als we aankomen blijkt er een beste groep te staan, die het vogeltje natuurlijk net uit beeld heeft zien gaan. Gelukkig keert de Rosse Waaierstaart terug op een overloop tussen een erf en het weiland en kan ik het diertje enige tijd in alle standen vastleggen.
Het gedrag is leuk om te zien: het staartje à la een Winterkoning opstekend en soms rillend op de grond duikend als een bedelende jonge Mus. Ondanks dat de RoWa veelvuldig in de begroeiing duikt, lukt het behoorlijke plaatjes te maken. Zeker als Gert, Max van Waasdijk en ik een poosje afgezonderd op het erf van een manege het beestje opwachten en van wat dichterbij voorbij zien schuiven.

Sluipend

Voorkant

Linkerkant

Klappend met de vleugels

Rechterkant

En achterkant

Het moge duidelijk zijn: een nieuwe soort voor mij en ruim 250 andere vogelaars. Het is een wonderlijk weekje na een behoorlijk slappe tijd daarvoor. En waarnemingen in de landen om ons heen beloven nog meer. Nou is ouder worden op zich niet je-van-het, maar die extra verlofdagen komen nu wel goed van pas!