Overzichten vogels en foto's

zaterdag 6 januari 2018

Onderduiken

Voor het eerst in mijn leven vier ik Oud en Nieuw niet in Nederland. Ik begin dit jaar in Egypte, in Marsa Alam om precies te zijn. In een resort aan de rand van de woestijn aan de kust van de Rode Zee waar de mooiste koraalriffen van het Noordelijk halfrond in de baai van het hotel liggen.


Ik heb eigelijk nooit gesnorkeld. Met geleende zwemvliezen (dank Liesbeth!) en een snorkelsetje uit de aanbiedingenbak maak ik de eerste onhandige slagen vanaf de pier van het resort. Vanaf die pier duik je middenin een enorm zeeaquarium met honderden soorten vissen. Ik zwem deze week meerdere keren in de baai en maak samen met Liesbeth een prachtige excursie naar Hamata, de Malediven van de Rode Zee. En telkens kom ik euforisch het water uit. Koud, dat wel, door de wind die stevig waait maar dat is met temperaturen boven de 20 graden het enige punt om over te klagen.



Ik ben voorbereid: een waterbestendige kindercamera van Nikon (de Coolpix W100) gaat elke keer mee. Geen heel hoogstaand ding, maar het lukt om leuke sfeerbeelden te maken van wat zich allemaal onder de waterspiegel afspeelt.
Ik ken de soorten niet. De voorbereidingen betroffen de vogels en dat zijn er niet veel. Toch scoor ik nog een paar nieuwe soorten op mijn lijst door de Hemprichs Meeuw, de Rode-zeerifreiger, een Barbarijnse Valk en een Mangrovereiger. Toch leuk als je je op een paar honderd vierkante meter van een enorm land moet blijven. Bekendere soorten als de Blauwborst, de Koereiger en een Visarend leveren mooie foto's op, maar de echte pracht zit deze keer onder water.

Toppunten: een voorbij zwemmende Zeeschildpad, een baarsachtige vis van een meter die het op mij heeft voorzien en een school vissen die met opengesperde bek en kieuwen om mij heen zwemt. Onderaan dit bericht zal ik wat filmpjes uploaden die doorgaans op een desktop goed zijn af te spelen.   Uiteindelijk blijken die films ook beter te zijn dan de foto's: iets om de volgende keer rekening mee te houden.



Vet boffen met zwemkoningin Liesbeth: zij wijst mij de Karetschildpad
Nieuwe soort: Hemprichs Meeuw















Het is aan te raden: de feestdagen in het buitenland. Dat merk ik vooral als ik weer terug ben en mijn eerste rondje regio doe. Wat een kou! Maar ook wel weer leuk. Al denk ik dat ik volgend jaar weer kies voor een zonniger jaarwisseling......



Video:







vrijdag 22 december 2017

maandag 18 december 2017

Staart

Het jaar loopt op zijn eind. Fijn! Nog even en de dagen worden weer langer en dat maakt het leven leuker, vind ik. Sowieso is het geen topjaar. Vogelen is er te weinig van gekomen, en de lijsten waarover ik wel eens rapporteer zijn matig. Ook de lijst met nieuwe soorten is bedroevend klein. Op naar 2018 dus!

Een voorbeeld van dat het niet meezat is de IJseend bij Vleuten. Drie keer sta ik in het gure weer aan de Haarrijnseplas te blauwbekken zonder dat ik die eend vind. Tot vandaag: ik ben vrij en het zonnetje lijkt even door te breken en dus ga ik nog een poging doen. En vind de IJseend vissend en poetsend. Een mooi beest. En ik weet niet hoe dat beestje het doet, maar ik zie hem zelfs een vis verschalken. Ik maak plaatjes en vind zelf de foto van de staart tijdens het onderduiken het leukst.







De Noordelijke gast poetst na het vissen de veren, schudt zich uit en gaat slapen. Gelukkig is er meer te zien: Maria van Antwerpen en Huib de Rooij bijvoorbeeld. Lang niet gezien en heel gezellig dus. Maar ook twee neefjes die zich lastig uit elkaar laten houden in de winter: de Geoorde Fuut en de Kuifduiker. Het verschil zit 'm in het zwart aan de zijkant van de kop en in de nek. En in de manier van duiken: de Kuifduiker duikt met een elegant sprongetje. Het is in dit geval ook de Kuifduiker die duidelijk makker is, of juist wilder omdat hij geen angst heeft voor mensen. Het levert een paar leuke foto's op.

Geoorde Fuut
Scherp zwart en wit onder het oog: Kuifduiker.





Samen met Andre Prins loop ik nog een rondje om de plas om een Bokje te vinden, maar dat lukt niet. De laatste vogel van vandaag is de Grote Zilverreiger die krijsend ons verwenst.


Het weer zal weer druilerig zijn, de komende dagen. Of vogelen nog lukt? Ik weet het niet. Daarom nu alvast een fijne Kerst gewenst, en alle voorspoed in het nieuwe jaar!

vrijdag 17 november 2017

Duimen

Het is zo'n soort die bijna altijd ontsnapt blijkt te zijn: de Kokardezaagbek. Maar het is -daarom- ook een soort die nog niet op mijn Nederlandse lijst staat. En dus rijd ik op deze zonnige morgen even naar Zwolle om het nog maar eens te proberen.


Er zijn behoorlijk wat vogelaars, dus er zijn meer mensen die gokken op een wild exemplaar. De vogel laat zich helaas slecht zien in het toch sombere weer hier. Maar met wat nabewerking lijken het toch nog aardige plaatjes.





Terwijl ik de Zaagbek fotografeer, duikt een Roerdomp op in het riet; altijd lastig te vinden. Probeer het eens.


Ik neem op de terugweg een kleine omweg om even in de Flevopolder de jonge Steppekiekendief te bezoeken. De rover vliegt jagend rond maar komt niet echt in de buurt. Een paar plaatjes tonen duidelijk de "boa" en de helder witte stuit. 





Door -ook hier- het slechte licht (en mijn beperkte techniek) levert het geen wonderplaatjes op, maar je kunt 'm maar op de plaat hebben! Ik ga tevreden weer naar huis. Nu maar afwachten of ik echt een nieuwe soort op mijn lijst heb gescoord. Duimen dus!