Dwergen

En toen belde Peter van der Meer.... Had ik vanmiddag niet gezegd dat ik naar de Groene Jonker moest? Dat is een aardig toeval: Peter wilde samen met Robert en Frank even naar de Witwangstern gaan zoeken en ik mag mee! Rond een uur of half acht kunnen we door de zomertijd nog aardig de populatie op de plassen afzoeken, al valt het al snel niet mee om goede foto's te maken onder de ondergaande zon.

Om een lang en koud verhaal kort te maken: de Dwergmeeuw staat op de plaat, net als de Zwartkopmeeuw.

Ook nog even een paar Lepelaars kunnen vastleggen.

De eerste Visdiefjes en Boerenzwaluwen jagen over de Geoorde Futen. Een Witte Kwikstaart poseert vlakbij.

Die witwang niet kunnen vinden maar het was dan ook al wat te donker.

Op de terugweg in Noorden nog even de Blauwborst kunnen zien en de Snor prachtig kunnen horen. Tussen de Ooievaars in Zegveld door rijden we terug naar Woerden. Terwijl ik mijn waarnemingen invoer zie ik dat de Witwang wel door anderen is gezien, maar de foto die er bij staat is twijfelachtig. Ik moet dus nog een keer terug. maar voor vandaag ben ik tevreden: ik had niet verwacht dat mijn voornemen zo snel zo leuk waarheid zou worden......

Uilen

Het risico dat het verveelt neem ik maar op de koop toe: Vanmorgen met de hond vond ik één van de Steenuilen parmantig in het zonnetje op het dak van de bekende schuur. In de dakgoot waar ik hem of haar wel weer vaker zie, maar nu lekker in het licht. Geen camera bij me, jammer.


In het rondje nog wel even de meeuwenpopulatie beschouwd nu er weer allerlei soorten het land binnenkomen, maar voor Zwartkoppen en Dwergmeeuwen en de verschillende Sterns moet ik binnenkort toch maar weer naar de Groene Jonker. Stay tuned.....

's Middags toch maar even terug, nu gewapend met de tele 400 en een extender 2x, dus 800 Milimeter. Ik hoopte op de uil op het randje (zie vorige bericht) maar daar was ie niet. Dus even omgelopen en met toestemming van de boer even vanaf het erf. Gevonden! In een boom verstopt. Ik had het plan om vanuit de auto met de rijstzak te werken, maar nu stond ik dus op het erf met die 800 mm uit de hand te fotograferen..... Niet de scherpste plaatjes dus, maar ach. Het geeft wel aan dat je met vluchtig kijken niet veel bereikt als je deze uiltjes zoekt.

Met nog meer toestemming stap ik het weiland in (Boerin waarschuwt wel voor het schrikdraad: "staat aan, hoor") en sluip naar de uil die mij allang in de gaten heeft. Langzaam richt het beestje zich op. Ik wil graag nog een stap om die hinderlijk voorlangslopende tak te omzeilen. Eén stap te veel: de uil schiet weg.

Ik kijk nog even de dakgoot af met de hoop dat ik de tweede uil daar vind. Niet. Volgende keer maar weer.

Middag Natuurplas

Al eerder schreef ik over de Natuurplas Breedveld: Nou, als je niet echt een liefhebber bent, moet je er nu niet zijn. Voor de aanleg van de recreatieplas denderen de zware machines door het gebied. Maar, dat wist ik niet, en dus deed ik een rondje.

De bekende Zwarte Zwanen, samen met de gekortwiekte Knobbelzwanen, zwemmen ongestoord rond. Ze zijn tam. In het riet de Rietgorzen die ruziemakend een nestelplaats veroveren. Ik vind ze prachtig, meestal in de top van een rietpluim wiegend en zingend.

Opvallend veel zangertjes: de Fitis en de Tjiftjaf pulken zaadjes uit de bomen. De Heggemus en de Vink, Roodborstjes en Winterkoningen, Putters vliegen luid roepend over.

In de moerassen nestelen de Kievitten en de Grauwe Ganzen, met de Meerkoeten als waakzame buren. Geen foto's: ze zitten op het nest.... Onderweg kom ik weer dagvlinders tegen. Koolwitjes en Dagpauwogen fladderen om met heen. Aan de beschadigingen te zien gaat het nog om overwinteraars.

Teruglopend naar de auto zie ik over het spoor een oude bekende. Ik reis dagelijks tussen Woerden en Utrecht en spot dan regelmatig een heel lichte Buizerd (die ik in het begin graag voor een Visarend aanzag). Als een witte vlek zit hij (of zij) in een boom. Van vrij grote afstand een plaatje gemaakt: zo licht worden ze vaak voor iets anders aangezien, dus het is een leuk voorbeeld.

Bijna thuis toch nog even langs de uilen: diep weggedoken in een dakgoot vind ik er weer één. Als bewijs toch maar het matige plaatje.

Teruggevonden

Na lange tijd, toch een maand of twee met bar weer, eindelijk weer de plaatselijke "knuffel-uil" gevonden! Eind vorig jaar constateerde de familie Van Der Meer dat er twee Steenuilen in onze buurt rondhingen. Na het ophangen van de nestkast waren de uilen echter uit beeld.
Tot vorige week zondag toen ik een uiltje op een voor ons bekende plek zag. Opluchting: in elk geval was er nog één over..... Maar geen camera bij de hand, dus tegen de schemering een paar keer waken geblazen.

Gisteren, tijdens de Telfortstoring, eindelijk een plaatje kunnen maken van een verstopt uiltje. Wel in de buurt van de nestkast, maar toch weer op een oud plekje. Het wil ook niet altijd gelijk lukken. Maar, zolang ze in de buurt zijn, wachten we rustig af.

In de polder dansen de hazen rond de legers, soms lastig gevallen door de meeuwen en de kraaien. Het zijn gewoon leuke beelden die zo bij deze tijd van ontwakende natuur horen. In de sloot jaagt een Blauwe Reiger. Wat mij opvalt is het rood op zijn snavel. Seizoen, of toch een koele moordenaar?

Onderweg naar huis het vertrouwde geluid van een groepje Putters dat nu de knoppen uit de bomen aan het eten is. En een Merel die ik door het raam kon fotograferen terwijl ze een enorme vlek op onze auto produceert.

Ondetussen lekker aan het experimenteren met de macrolens. Geen bloem of insect is veilig.....

Mug

Zonder blad is het beter

Gisteren was ik bij mijn zwager en schoonzuster; verjaardag. Leuk, ook omdat er in de bomen in de ruime tuin twee Grote Bonte Spechten hartstochtelijk elkaar na zaten. Met de klikklak van de familie nog wel een foto gemaakt, maar ik ga nog wel even terug. Want het is wel een kans om die onrustige beesten een keer van dichtbij vast te leggen (cliffhanger?).

Ik wist al een paar dagen dat er sinds lange tijd een Middelste Bonte Specht in de provincie is. Door die tuinbeesten was ik daaraan weer herinnerd. Dus vandaag op pad naar het landgoed Eyckenstein bij Maartensdijk, niet ver van het spechtenbos waar ik de Zwarte, Grote Bonte en Kleine Bonte Specht vond.

Nu vogel ik meestal onrustig wandelend om lekker veel soorten te zien, of om invalshoeken te vinden voor een betere foto. Als je echter op zoek moet naar één vogel die ook nog de neiging heeft onvindbaar te zijn, wijzig ik de strategie: Ik ga ergens staan waar ik de vogel mag verwachten (meestal omdat ie daar eerder is gezien, als bij de Baltimore). Dit keer op een plek, midden in het bos, waar twee andere vogelaars de specht kort ervoor nog hebben gezien. De vogel en de vogelaars zijn vertrokken als ik nog meer dan anderhalf uur tegen een boom het bos doorstaar. Ik zie een paar Grote Bonte, maar ze zitten te hoog voor een foto. Het roepen wordt wel door de Middelste beantwoord waardoor ik weet dat ik een eind van hem af ben. Ik besluit toch te blijven staan.

Mezen, Boomklevers, Boomkruipers en een Winterkoning scharrelen om me heen. Leuk, maar ik kom voor die specht, nieuw voor mij en mijn lijst!

Opeens roept het zwart-wit-rode beestje vlak boven mijn hoofd. Al mijn staren ten spijt, ik had hem niet zien aankomen en nu moet ik snel focussen om nog een paar goede foto's te maken. De specht scharrelt wat in een boom op een meter of veertig, en hupt dan via een paar bomen uit beeld. Later zie ik hem nog een keer hoog in een berk.

Het is leuk om al wandelend allerlei vogels toevallig te treffen, maar het echte spotten van één speciale vogel is wel spannender. Zeker omdat in bossen als deze over een paar weken niks meer te zien valt als de bladeren weer terug zijn; de lente kent ook nadelen....