Vlinderdip

Normaal stop ik niet zo veel tijd in een vlindertje, maar vandaag sta ik toch bijna vijf uur in een steeg in Krimpen aan den IJssel te wachten op een Tijgerblauwtje. Een zuidelijke soort die waarschijnlijk met de boontjes van AH is meegekomen, al is de zuidenwind ook een reële mogelijkheid. Dat er dan twee exemplaren in dezelfde tuin onder Rotterdam waaien is dan wel weer minder waarschijnlijk. Dus eigenlijk is het nog gekker dat ik er tijd in steek.

En ik ben niet alleen. Conny Leijdekker is er, Aart Vink, Pieter Doorn en Tonny Bakker zijn er. En nog een stel andere vlinderaars. Druk in de steeg, waar wel een Boomblauwtje neerdaalt.

Na een paar uur slaat de verveling wel toe. Ik wandel een paar rondjes waarbij een vrolijke Gehakkelde Aurelia op de plaat gaat, en ik fotografeer de groep maar; ik moet immers een blog vullen. 

Ondertussen gooit een flinke hoosbui extra roet in het eten, wat toch een half uur oponthoud betekent. Als ik weer uit de auto kom blijkt de groep nog aanwezig, nog steeds zonder vlindertje.

Nu krijg ik wel eens opmerkingen over mijn foto's. Zo van "dat is niet zo moeilijk". En dat is ook zo, maar dat weten de wijsneuzen niet. Ik pareer dat dan ook altijd met "maak maar eens een goede foto van een mus, dan kijken we verder". En het is zo dat een Huismus niet makkelijker op een foto gaat dan -laten we zeggen- een Steppeklapekster (zie onderaan mijn blog), op een Mus heb je meer kans. En in de steeg zitten een paar van die Mussen, in het zonnetje.......

Het Tijgerblauwtje heb ik niet gezien. Een vlinderdip dus.

Zebra?

Zo'n weekeinde met van alles wat. Ik begin met een ochtend trektellen bij de Lek. En dan hoop je op massa's vogels, rovers vooral, met hier en daar iets leuks voor de jaarlijst, of zelfs de levenslijst. Maar dat zit er niet in. Al is de door Kees de Leeuw gevonden Raaf best een topper voor de telpost. Zie hier de daglijst. Fotografisch is trektellen lastig: je moet maar net het geluk hebben dat een vogel in de buurt overvliegt, en dat is zelden zo.

In de vroege ochtendzon: Twee Purperreigers

En een Torenvalkje zonder kop, hoe doet ie dat?

Vandaag doe ik het rustig aan. Voor het trektellen was ik veel te vroeg mijn bed uit, en dus slaap ik lekker uit en speel wat met de kikkers, die net na het voeren met roodoogfruitvliegen even wakker zijn. 

 

De middag breng ik door in de Groene Jonker waar eigenlijk weinig bijzonders te zien is. Maar het is heerlijk weer, en de meer gewone soorten doen het in het zonnetje prima voor de foto. Een Tapuit volgt mij nieuwsgierig, en mag dus op de foto. Een mannetje Bruine Kiekendief doet, tegen de zon in, een fly-by en ook daarvan maak ik gebruik. 

De grootste verrassing van dit weekeinde staat bij de Tapuit in de wei: een geblindeerde zebra.....denk ik.

Porselein

Lekker in het zonnetje langs de kanten van de Groene Jonker en Waverhoek zoeken naar een Porseleinhoen; ik heb het de afgelopen weken minstens tien keer gedaan. Het leverde tot nu toe best aardige foto's van steltjes op, maar ik moest tot vanmiddag wachten tot eindelijk dat hoen op de plaat ging. Op afstand, maar toch.

Kleine Strandlopers

Watersnippen

Bonte Strandloper tussen de Kievitten

Eindelijk een Porseleinhoen op de foto, dit jaar dan....

Een Bosruiter die op zijn eigen wijze eten zoekt

Heel laag over de Waverhoek: de DC-3 Prinses Amalia

Ontmoeting tussen de Porseleinhoen en de Bosruiter

En een Buizerd op een paal

Kiekeboe

Tenger

Het verhaal van gisteren gaat nog verder als ik gisterenavond een mail krijg van Eric Verhagen. Eric heeft mijn blog gelezen en tipt mij over de plek waar ik wèl de Tengere Grasjuffer zou kunnen vinden. Noem het fanatiek, of vasthoudend, maar het aanbod van Eric om samen het gebied Het Broek te doorzoeken kan ik niet weerstaan. En dus rijd ik opnieuw naar Vuren.

Steenrode Heidelibel, vrouwtje

Het weer is zeker niet beter dan gisteren: het waait nog steeds, en het zonnetje zit achter wolken waaruit af en toe een paar druppels vallen. Niet echt Libellenweer. Voordeel is wel dat de insecten wat rustiger zijn, als je ze kunt vinden.....

Ik ben een stuk beter voorbereid dan gisteren: Ik weet beter waarop ik moet letten om de Tengere Grasjuffer te onderscheiden van de Lantaarntjes die ook in hoge aantallen weer aanwezig blijken. Maar het belangrijkste verschil is natuurlijk Eric, die mij een ander stukje van het gebied inloodst en al snel een vrouwtje van de gewenste soort aanwijst. En nog een stuk of tien mannetjes en andere vrouwtjes.

De Tengere Grasjuffer, bovenste en onder dames

Gewone Oeverlibellen vliegen niet met dit weer

Een volkomen versleten Lantaarntje, vrouw

Mijn mentor van vandaag: Dank! 

Watersnuffels

Samen lopen we het gebied door, wat ons  nog veel meer juffers, modder en natte voeten oplevert. Maar het is het waard: ik leer in een paar uur veel van Eric die als echte libellen-man mij alle verschillen uitlegt, en en passant ook nog even een Tengere èn een Gewone Pantserjuffer toont, waarbij de eerste ook nieuw is voor Eric in dit gebied.

Gewone Pantserjuffer

Een jonge vrouw Lantaarntje

De Tengere Pantserjuffer

Ondertussen maakt ik nog wat plaatjes van Gewone Oeverlibellen, vlindertjes en een Wespenspin. Als het zachtjes gaat regenen, neem ik afscheid van Eric onder dankzegging, natuurlijk. Een leuke ochtend natte voeten halen met een sympathieke Brabander betekent wel het einde van de vakantie. Maar ach.... Oude-mannen-dagen genoeg.......

Op de terugweg kijk ik even bij de Steenuilen: ze zijn er nog!