Nachtegaal

In het kader van "daar moet ik nog eens een plaatje van maken" staat de Nachtegaal al jaren op mijn lijstje. Steeds is het wonderlijk als je het idee hebt een paar meter van dit zangertje af te zijn, en hij blijkt maar niet te vinden. Laat staan te fotograferen.

Vanavond laat ik de hond uit in de Reeuwijkse Hout. Meteen als ik het park in loop hoor ik twee Nachtegalen tegen elkaar op zingen. Het kost een half uurtje zoeken en een nat pak van een enorme bui, maar uiteindelijk vind ik de vogel diep in het struikgewas. Dan snel de camera op handbediening want de takken leiden de focus te veel af. En zo lukt het eindelijk een plaatje te maken van dit verstoppertje.

Ik heb snel even contact met Gert Vonk -het is zijn achtertuin- die komt meegenieten van de zang. Een Zwartkop komt de boel verstoren wat de Nachtegaal niet bevalt. Bij het ruziën komt de Nachtegaal even vrij te zitten waarvan ik dankbaar gebruik maak. Door het licht is de sluitertijd te langzaam voor de zingende ondersnavel, maar ik zit er niet mee. Eindelijk een Nachtegaal op de plaat!

Zonsondergang

Menigmaal begon ik mijn blog met "na een bezoekje aan mijn oude moeder rijd ik even door naar…." Gisteren overleed mijn moeder, 85 jaar oud. Na een lang en vol leven. Ik zal haar missen.

Foto: Peter van de Werken

Vanavond wandel ik met die gedachte een rondje Groene Jonker. Luisterend naar de Snorren en Blauwborsten die overal lijken te zitten, plaatjes makend terwijl het licht echt al onvoldoende is. In die sfeer kijkend naar de langzaam en rood ondergaande zon. Best cliché, maar het is goed zo.

L'amour….

Vlak bij mijn huis vind ik een paar Torenvalkjes op een kast boven een boomgaard. Vlak bij de Steenuilen. Weer iets om de komende tijd in de gaten te houden….

Typisch

Op aanwijzen van Gert Vonk spot ik een Beflijster bij Reeuwijk. Leuk voor de regiolijst van dit jaar. Op de terugweg rijd ik langs Twaalfmorgen waar een Grutto onverstoorbaar -zolang je in de auto blijft-  op een paaltje langs de weg zit. Zoals een Grutto dat doet…..

Dino

Mijn meisjes zijn even niet voor het terrarium weg te slaan: De Williamsi-eieren waren blijkbaar bevrucht want één heel klein hagedisje stapt dapper door de bak. Zo groot als een halve lucifer.

Zo klein dat er een reële kans is dat een kikker de kleine als voedsel ziet, dus verplaats ik -de dames geven hem of haar de naam Dino- naar een kweekbak op de "kikkerkamer", in gezelschap van broer of zus die nog uit het ei moet komen.

Het zijn vrij zeldzame hagedissen die in het wild een steeds penibeler kans op overleven hebben. Dat maakt nakweek waardevol, maar geen kans dat deze eerste nakomeling ons huis commercieel verlaat: Dino is voor altijd….